gedichtendag




Verdoofd

De nieuwe maan zorgde voor een sterrenrijke hemel
de lucht was helder en licht woei een noordenwind
over de stad waar geen agent meer rondwandelde
verklarende dat het nacht was en alles rustig bleek

af en toe gleed een auto langs hen heen wijl ze stil naar huis gingen
na een concert met van Beethoven's triple concerto en een heerlijk
slijten van de tijd in een van de weinige cafés waar men nog
eens een sigaar roken kan, want zij hield van de geur hij van de rook

Het leven lacht hen toe, vonden ze beiden maar toch tristesse
hun leven liep op wieltjes en toch aarzeling
hun leven speelde zich af in 't paradijs en toch ijs
van wantrouwen tegen de toekomst, anderen, eigenwijs

Verwachtingen zullen wel ingelost worden,
wensen worden werkelijkheid
niets staat hen in de weg
behalve zijzelf

want de anderen realiseren hun wensen niet
zelf hebben ze geen idee meer
van wat strijd is
van wat streven is
van wat leven is

Aude sapere
zegden ze tot elkaar en ze kusten elkaar vurig
maar in de ochtend bleken ze vergeten
dat ze iets konden doen, mochten doen
maar gingen ze weer lopen in de tredmolen

ze spraken over vrijheid en broederschap
waren tegen atoomwapens en voor integratie
maar van Malala Yousafzai , Vaclav Havel of
Navid Sharifi
kenden ze niet de pijn noch de vreugden

ze zochten hun zinnen te prikkelen
merkten niet hoe verdoofd ze waren
gingen naar concerten, klassiek, jazz

maar als ze wilden voelen
dan kwam er niets binnen
verdoofd van zinnen
verkleumd het hart
achten ze zich gehard

keken ze neutraal naar het leven
waren verlangens plannen
was waar en niet waar van ondergeschikt belang
want voor niets zouden ze nog beven

tenzij, merkten ze later
voor het leven zelf, voor de liefde, voor gevaar
iets te verliezen dat hen geviel
maar zij hadden gelijk, maar ook een kater

Bart Haers







Reacties

Populaire berichten