Op het vlot gebonden

Ars Poëtica minor

Le radeau de la méduse, van Géricault. Een historiestuk
over een beruchte scheepsramp, gevolg van incompetentie en
onvermogen van kapitein en overheid. 
Het vlot van de Méduse

De zon scheen in de late middag
de gedachten gingen hun weg
wat ik graag liet gebeuren
want soms doemt dan wel iets op
een vlot op een woelige zee

Het schilderij ken ik al tijden
maar plots verscheen het
denkend over de vele discussies
rond vrijheid, gelijkheid en broerschap.
rond waardering, eergevoel en afwijzing
racisme en integratie

de gedachten verleiden ons tot helderheid
waar we geen gat in zien
tot duidelijkheid terwijl
ze elkaar tegenspreken,
tot openhartigheid
ondanks taboes

Op het vlot voeren vrienden
het debat
spelen vijanden hun heimelijke spel
draagt iedereen bij aan de feestvreugde
maar het vlot komt nergens
uur na uur dobbert het vlot
beladen met tallozen die elkaar
de roeiriemen en het zeil bevechten
maar zo voortdurend doelloos blijven hangen
niet eens zo ver van de kust, van het blonde strand
maar niemand die de leiding krijgt
of iemand toelaat leiding te nemen

Democratie vandaag, Europa vandaag
het lijkt soms op dat vlot
schipbreukelingen en opportunisten
iedereen ziet het gebeuren
maar de greep op het vlot
duwt elke redelijkheid weg

Toch zijn er die geloven
dat die macht niet alleen een gesel heten mag
dat bekwaam uitgeoefende macht
getemperde machtshonger
en goed overleg
het leven ruimte laat
er zelf iets van te maken

Macht over de roeriemen
macht over het zeil
of die macht delegeren en weten
dat men dra zal stranden,
voet zal zetten op vaste grond

Niet alles is verloren
als er maar iemand anderen weet te overtuigen
dat het erom spant samen het strand te bereiken,
liefst levend en wel
meestal lukt het wel,
ook als gezagvoerders rollend over het dek
hun onmacht hebben laten blijken

Niet alles is verloren
zegt men
maar wat is er gewonnen
vragen anderen
want schip weg, lading weg, geschut weg
de levens? ach, die vervangt men wel

Neen, op hetzelfde vlot wil niet iedereen zitten
maar toch, aan het eind komt men er wel achter
aan dat vlot, daar ontkomt men niet aan
daar moeten we het mee doen
helaas weten we dat doorgaans pas te laat

Van hun reis, onze reis, blijft de herinnering
aan strijd, wreedheid en tramalant
terwijl de rustige uren, de momenten van samenwerking
uit het geheugen gewist worden

Alles stroomt, alles tiert, alles krioelt
want wat rust brengt, houdt ons maar even vast
zodat van het leven op het vlot
alleen de onmenselijkheid, de troebels sfeer beklijft
maar zo was het niet helemaal

De verteller staat bekend om zijn beeldrijke taal
om zijn vermogen zich in te leven
zijn toehoorders mee te slepen
maar het verhaal is een schaduw
en die het echt beleefden
zwijgen
En wij maar kijken naar dat doek
overdonderd maar even goed onbegrijpend
b Art




Reacties

Populaire berichten