Omtrent het misverstand



APM


Niemand zag m'n leed


't Kan lijken alsof ik het belangwekkend acht,
het leed dat ik te dragen kreeg
maar er waren er die het zagen
al verstopte ik het bij voorkeur

Want men moet sterk zijn
een wal bouwen en verdragen
dat men daarmee
wel iets van zich af weet te houden

het leven verloopt langs mooie lanen
maar soms verdwaal je in een sloppenwijk
wordt het licht van de zon donker
vergeet je dat het lente worden kan

Hoe het gaat weet je niet na te vertellen
kleine druppels, grote afwijzingen
veel inspanningen, veel enthousiasme
valt op de koude steen
verdriet groeit
machteloosheid en faalangst
krijgen je in de greep

maar zelfs de donkere zon
kon licht worden
als er toch iets lukte,
als er toch perspectief en hoop
over je heen kwamen

maar toch vond je kracht
en levensmoed in 't leven zelf
wat niet iedereen gegeven is

gesprekken en denken
over resignatie
wat je niet wilde,
afzien van de dingen
afzien van dromen en verwachtingen

gesprekken en beelden
van acceptatie kon wel
maar het blijft moeilijk
zodat je gaat schipperen tussen droom en daad

De val kwam, maar ook de wederopstanding
of was het eerder weder opkrabbelen?
velen gaven je raad,
sterk te zijn en realistisch
maar een enkeling luisterde
naar wat je te bieden hebt
aan kennis en een beetje inzicht

er waren vrienden en vriendinnen
er was een stille kracht
zodat je na de val nieuwe wegen vond


b Art

Het is niet zomaar dat ik dit op mijn blog zet. Maar in de vele discussies over depressie en burn out, over het lastige leven, merkt men dat het persoonlijke vaak vaag blijft. Het hoeft niet het einde te zijn, er kan hoop ik altijd weer een nieuw begin volgen. Maar het is lastig, denk ik, als men de persoon met de psychische aandoening vereenzelvigt. 

Reacties

Populaire berichten