even dwalen en de weg verliezen



APM



De bossen van Vlaanderen? Ze zijn er nog
en laten fraaie buitenplaatsen mooi uitkomen
in het landschap. Toch zijn de landschappen
bedreigd, 
De weg verloren en gelukkig


Aangenaam  dwalen door het bos
langs het bos nemen tinten groen
ons in de maling  
verraden hoe het bloeien
en groeien ondanks ons gezeur
over koude dagen een aanvang nam
nu ons overweldigen kan

Licht is belangrijker
zegt een dame me
die alles weet van planten
dan eventuele warmte
al kan dat een en ander bevorderen

ze vertelt van bloemetjes en bijtjes
hoe bijtjes in de rats zitten
en wij de samenhang niet zien
tussen onze zorg om nette tuinen
net bermen en het leven zoals het is

Ik luister aandachtig
biologie bleef om een of andere reden theorie
een zaak van namen, ordes, stammen
en Linnaeus
observatie en determinatie van planten
lukte me niet, kwam niet op mijn weg

Weten hoe het werkt,
hoe systemen elkaar beinvloeden
het blijft wonderlijk
elk jaar weer
zal ik dwalen in de bossen
en langs de beemden,
al verdwijnen er
er zijn er gelukkig nog

het dwalen maakt de weg vrij
voor het leven als zending
zonder dat duidelijk wordt
wat ik doen moet

Gelukkig zijn, welwillend zijn
iets van het leven maken,
successen boeken
het kan wel zijn
maar dan, wat?

Gelukkig door een daad,
door het gestaag ploegen van den akker
het zaaien van het graan
het kiemen en kijken naar de sprietjes

Verbeidend de tijd
verbeidend de weg
rustig doorgaand
maken we iets
bereiken we een ander doel dan verwacht

Mei brengt leven
dat er al was,
maar bijna onmerkbaar
maar eens het er is,
ontwaakt het verlangen

onze wandeling brengt gedachten
die we wisselen
kennis en inzicht, intuïtie
 glanzend in de ochtendzon

De paadjes voeren ons door een labyrint
een heuvel op naar een pleisterplaats
slechts even zullen we er verwijlen

dan gaat het terug
het leven in, routines, gebaren, gewoonten
maar het hindert niet


b Art


Reacties

Populaire berichten