Waar woorden wekken



APM



Het blijven woorden


Het plein zoals we het nooit meer zullen
zien vanop het terras
van het Concertgebouw. Wat komen
zal weten de plannenmakers. Is het
erg? We zullen zien en hopelijk
bewonderen
De beeldengroep op het Zand verdwijnt
aanpassingswerken en de wens het plein te vernieuwen
bomen rooien om markt te houden
wat was en goed leek verzwindt,
zoals jongeren bij de fontein op een lentedag

een verhaal van een macho over een andere macho
over hoe men zich als man gedraagt
hoe men toch teder en sterk wezen kan
over een andere macho die niets dan schreeuwen vermag

De wereld is om zeep, zong de zanger
er gebeuren rare dingen
mensen zeggen wondere zaken
de koeien staan op springen
hoor ik nog

Maar deze wereld is niet verloren
een nieuwe is niet gewonnen
we bouwen met zorg en aandacht
kiezen niet voor revolutie
laten mensen in hun waarde

althans, zo luidt de droom
maar als we iets zien,
duikt het andere ook op
vlees mag niet van Facebook
want mensen zouden rare gedachten
omzetten in nare daden

genieten van een lichaam op de foto
of op het strand een meisje in bikini
aandachtig volgen, zonder haar te verstoren
uit angst voor sexisme, voor stalking, voor geweld
doen we het niet meer

we zeggen woorden en begrijpen zelden
dat ze nog iets anders zeggen
dat hun betekenis helder mag zijn
de andere betekenis komt opzetten

We spreken om niet begrepen te worden
maar begrijpen niet dat we soms toch
een enkele keer gehoord worden

Spelen we met woorden, beelden, voelen
dan klinkt het vrij en licht
maar iemand hoort een donkere toon
Een trein kan een andere verbergen
maar ook mijn wens kan iets verhullen

De maker van De Witte verteert in armoe
zijn vrienden lieten hem los, schat,
hij leeft in armoe en weet dat er geen einde
te verzinnen valt, geen happy end

We leven in een wereld die overzichtelijk hoort te zijn
want dat wensen we
een wereld waarvan we doel en middelen begrijpen
maar we hebben niet altijd vat op onszelf
op anderen hebben we geen greep

Is het niet best zo, dat we niet alles kunnen
dat er nog ergens een waas over ligt,
dat dingen verschijnen die we niet
hadden verwacht?

Angst regeert, zegt de een,
de leugen zegt een ander,
maar roept een kletsmajoor
dat we ten onder gaan aan hitte,
aan vreemdelingen
aan globalisatie,
dan zien we niet wat goeds het bracht
toch wordt het ook wel linke soep

Kijkend naar het meisje op het strand
zonder kleren nu, gewoon dromend
zij over iets en ik over iets anders
dan glimlachen we toch
we zeggen iets, maar horen
wat we dromen.

Onze woorden, ze hoeven niet altijd gezegd
men kan spreken om te behagen
om te klagen
 overtuigen
 dreigen
 verwerven
maar de ware woorden
horen we onverwacht


b Art 

Reacties

Populaire berichten