Gedachtenis aan een broer

Kleinbeeld



Dag Matthias,

 Het huidige «Rattenkasteel» of priorshuis te Waarschoot.
Achterzijde, gezien uit noordwestelijke richting.
(Foto R. Tondat).
Daar wandelden we vaak langs.
Alweer een jaar geleden, bijna, dat we je zagen
dat ik je zag genieten van de goede dingen
dat ik je zag, dat je ons verwelkomde
dat we er waren in het huis
van mama en papa

toen je ging, deed je het onverhoeds en snel
we wisten niet wat er gebeurde
maar een bloeding zorgde voor het onheil
je kon niet worden gered

Een dag lang de verdoving
onzekerheid en onbegrip
twijfelen en weten
wat ging er fout?
een ongeval

We droegen je ten grave
zaten in tranen neer en ook wel
was er iets van troost
want je had het zwaar gehad

En toch, wanneer ik in de auto stap
denk ik er wel eens aan terug hoe vaak we samen
naar Dorotea reden of naar Kristof,
Naar Nethen en Mozaïek en vooral, helaas
naar mama, die het niet meer redde

Dag Matthias, beste kerel
laatst in Mozaïek vroeg een oudere man
of je niet bij ons was
terwijl tja, we toch weten
dat je ons schielijk verliet

Laatst vertelde een oude schoolmeester,
dat hij je zo vaak had zien lopen
langs zijn huis, om melk bij Roger Rogerstraete
dat hij je had zien lopen, enkele meters achter mij
glimlachend, kijkend, soms wat stram en
dan weer wel eens verdrietig

We zien je allemaal nog wel eens
niet een onrustige geest
die geen rust kan vinden
maar gewoon het beeld
de klank ook van je lach

Ten afscheid schreef ik
iets over een lachende Boeddha,
na andere flitsen en gedachten

De droefenis is gekeerd
maar niet verdwenen
we herinneren ons en weten
hoe dan ook
dat je vroeger ging
maar het is ons aller lot,
eens te moeten gaan.

troost bracht je en pijn
omwille van wat niet was goed gegaan
maar vooral leerde je ons
de onvolkomenheid te aanvaarden
Fuck it
je was er gewoon en dat blijft
nazinderen, als ik langs de Koude Keuken wandel
of gewoon ergens kom waar je
ook graag verwijlde

Dag Matthias,
een definitief afscheid wil maar niet lukken
maar dat hoeft niet, mag niet
als mens was je wonder
een aanwezige die niets zegde
en toch veel gezegd kreeg, anders

Matthias,   
we kijken nog vaak om naar jou

Bart Haers

Omgaan met verlies van naasten, die alleen in hun kleine kring bekend zijn, het blijft iets intiems. Tegelijk zien we hoe mensen hun leed en vaak hun eigen geleden verlies graag ophangen aan bekende lui, die voor hen vaak een sentiementele, soms een emotionele betekenis hebben. Doorbreek ik met het publiceren van deze gedachtenstroom die intimiteit, dan omdat ik hoop en geloof dat we die distincties tussen sentientaliteit en emotie opnieuw durven te erkennen. Uiteraard is het overlijden van onbekende en ons persoonlijk onbekende mensen voor hen en hun omgeving erg, maar waarom zou men dan bekende, maar voor ons persoonlijk onbekende mensen, anonieme mensen dan wel een issue zijn, een bron van verlies en rouw? Het leven is in die zin niet rechtvaardig, maar tegelijk is het oude adagium dat we in onze sterfelijkheid allemaal (vooralsnog) gelijk zijn niet enkele een troostende gedachte. Contingentie en tijdelijkheid geven aan ons bestaan een glans, die de verveling van de oneindigheid en onsterfelijkheid het niet zou kunnen geven. 

Jawel, het overlijden van andere mij bekende mensen deed me ook veel, maar precies omstandigheden eigen aan hem, mijn jongste broer, en aan het gedeelde familiale leven maken het toch weer bijzonder. 

Reacties

Populaire berichten