Oosterweel, gedaan met zeuren en treuren



Kort Lontje


De intendant, het plan en de reacties

Oosterweel en overkapping van de ring? De
Vlaamse regering vond een intendant,
om de impasse te doorbreken, maar
Alexander D'Hooghe merkt al
dat sommigen niet versagen. 
Maandag was er het plan van aanpak, voorgesteld door de Intendant, Alexander D'hooghe, om de overkapping mogelijk te maken en de verkeerscongestie via het BAM-tracé te ontwarren, naast tal van andere maatregelen. Intussen staat ook Limburg stil op weg naar A'pen en schiet het ook vanuit Gent niet op. Er zijn structurele oorzaken, er is, gelukkig, het vele verkeer als gevolg van een goed functionerende economie, waarbij de groei in cijfers op macroniveau vooralsnog laag blijft. De minister kreeg vragen in het Vlaams Parlement en de oppositie zegt: onvoldoende, want voor de SP-a moeten er meer en langere tramlijnen komen, voor Wouter van Bezien van Groen moet het Bam-tracé eerst van de baan. Is dat de beste manier om politiek te bedrijven? Ondanks het geneuzel over voortschrijdend inzicht, de keuze voor het tracé werd door de Vlaamse regering genomen ten tijde van een Paars-groene Vlaamse regering - ook Spirit zat er toen nog bij.

Frederik-Willem Schiltz stelde terecht dat men in het Vlaams Parlement - na twintig jaar palaveren over enkel detail kan blijven zeuren en treuren, maar het vastlopende verkeer zorgt voor verlies aan kansen. Waarom zou de oppositie niet kunnen gaan voor een staakt het vuren? Waarom zouden de actiegroepen niet kunnen inzien dat ze nu het onderste uit de kan hebben gehaald? Het is nooit genoeg, is het ene antwoord, het kan niet dat zij zouden ontwapenen, want dat is voor de actiegroepen hun bestaansreden. Pijnlijk en onbegrijpelijk.

Ik weet het wel, politiek bedrijven gaat ook altijd over macht en daar zit de achilleshiel van de democratie: men kan niet ontwapenen omdat men altijd moet blijven zeggen dat men alles uit de kast gehaald heeft om de tegenstander eronder te krijgen. Dit is wat men het conflictmodel noemt. Had ik in een ander stuk voor een corporatieve en collaborerende democratie - de termen zullen schrikwekkend klinken vanwege de connotaties - maar men moet toch begrijpen dat de burgers, die nu achter de vierde wand zitten, ook wel begrijpen dat er hier geen goed beleid uit kan voortkomen, want men blijft maar hinderpalen opwerpen, ook ten aanzien van investeerders, van burgers die hun leven willen leiden en voortdurend in hun keuzes beperkt worden, in plaats van gestimuleerd om vooruit te gaan en nieuwe opportuniteiten te zien. Overigens, hier moet men de discussie over de aanvaardbare kostprijs van de spoorwegen, meer reële financiële becijferingen en vooral dus meer aanbod creëren. De minister, Ben Weyts zegde ook toe dat de spoorlijn Gent - Antwerpen sterk verbeterd zou worden.

Wouter van Besien zegt dat hij nooit zal versagen, want het BAM-tracé is het slechtste dat er is, de andere scoren beter, terwijl de waarheid uitermate complex blijkt en wil men alle randvoorwaarden optimaal invullen, dan komt dat vermaledijde BAM-tracé dat Mieke Vogels zo mooi vond, er als beste uit. Althans, zo is het gedurende jaren gezegd, maar Wouter van Bezien en co willen van geen wijken weten.

In dezelfde zitting van het Plenum van het Vlaams Parlement ging het over onderwijs en de onderwijshervormingen, nog zo een hoofdpijndossier. Terwijl externe onderzoeken nog eens bewezen dat Vlaams onderwijs goed werkt en meer dan behoorlijke resultaten afwerpt, wil men per se dat onderwijs overhoop halen en hervormingen doorvoeren die de uitstroom moeten beperken - volgens statistische gegevens van Steunpunt werk en gebaseerd op Europese cijfers - komen er in Vlaanderen sinds 1999 tot 2015 gedaald van 13,6 tot 7,2 terwijl het in Wallonië en Brussel ook wel gedaald is, maar nog steeds boven de 13 % blijft voor Wallonië en 15 % voor Wallonië. Men zal begrijpen dat het volslagen krankiorum is dat men nog steeds het vermeend hoge cijfer van 1999 blijft hanteren[i].

Men moet kinderen, ook zij die van thuis niet altijd veel steun krijgen kansen geven en ook wel steunen opdat ze met een goed diploma het leven in kunnen stappen, maar niet iedereen haalt hetzelfde niveau. Hoeveel van de Vlaamse Parlementsleden zouden zonder te spieken via google de IIde wet van de thermodynamica kunnen uitleggen? Of de monetaire theorie? Zijn ze daarom onwaardig? Niet dat is het probleem, wel dat ze zich baseren op aannames en foute data. Over de doelstellingen, suggereren parlementsleden als Elisabeth Meuleman en Caroline Genez kan niet getwist worden. Hoezo? Men moet wel luisteren naar Wouter van Bezien, maar over de doelstellingen van het onderwijsbeleid - waar ook massa's studiewerk verricht wordt, dat lang niet altijd de brede media haalt, zeker niet als het de aannames in vraag stelt, is discussie net uit den boze, weerleggen zelfs rationeel gezien onmogelijk. Zelfs vanuit de rechtvaardigheidstheorie van John Rawls evenwel moet men zich afvragen of ons onderwijs niet in hoge mate diens toets doorstaat: het onderwijs in Vlaanderen kan elke 6-jarige met een gemiddeld talent in 12 jaar klaarstomen voor het leven, zij het via het hoger onderwijs, zij het via het beroepsonderwijs en specialisatiejaren. Toch blijft men zwaaien met het gegeven dat het onderwijs in België ongelijkheid zou veroorzaken terwijl er al decennia niet meer zoiets bestaat als Belgisch onderwijsbeleid.

Wat ons aan het hart gaat, wat ons als burger onbegrijpelijk voorkomt is dat men gedurende jaren dezelfde aannames blijft hanteren en intussen niet goed ziet hoe de samenleving verandert en mensen, ouders voor hun kinderen vaak al de aangewezen beslissingen nemen. Over het watervalsysteem gesproken, vaak komen kinderen erin terecht omdat ze inderdaad op hun limieten stoten. Doch, niet geschoten altijd mis.

De oppositie moet de overheid controleren, hoeft daarbij niet van objectiviteit of neutraliteit blijk te geven, maar als men den Donald verwijt te liegen over cijfers, dan moet men toch ook zelf goed nagaan of men niet teveel goochelt met de cijfers. Tja, hoor ik al: Van Overtveldt? Juist, maar ook daar blijkt men een probleem te hebben met de staatsboekhouding en berekeningsmodellen. Intussen zal men blijven inhakken op de taxshift, wil men rechtvaardiger belastingen - wat via de voorziene hervorming van de vennootschapsbelasting het beste zou kunnen - maar ook jobs behouden. Ook hier spelen vele randvoorwaarden, die elkaar doorkruisen en op termijn zal men erop moeten toezien of men de verplichtingen van de staat, de vele overheden in dit land dus, kan blijven voldoen. Dat raakt iedereen en wellicht de meest kwetsbare mensen het meest.

Ik denk dat er genoeg te delibereren valt in het parlement en dat men tegelijk goed moet toezien dat men doelen stelt die ook haalbaar zijn. Vandaag worden politici vaak verplicht om hun gedachtegang zo te presenteren dat er alleen onzin overblijft. In het Vlaams Parlement is er in de commissies meer tijd, maar in het plenum, waar men, met de uitzending via Villa Politica en Actua TV- dat gewoon uitzendt wat er te  zien is - wil scoren, want de volgende verkiezingscampagne begint vanaf dag 1 na de laatste voorbije. Dat is dodelijk voor het debat en de besluitvorming.

In deze begrijp ik er de zin niet van dat partijen en media nu al zo gebrand zijn op de namen van lijsttrekkers in steden en gemeenten. Dat men er binnen de partijen over nadenkt, ligt ook niet voor de hand en het wijst al te zeer op loopbaanplanning en stratego, niet op inhoudelijk beleidsvoorbereiding. Laat men dus maar even ophouden met dat gedoe en spreken over de kwesties, de organisatie van de buslijnen in Brugge en het verzekeren van de dienst. Waarom stemt men in het Vlaams parlement geen resolutie dat verkiezingsactiviteiten van partijen niet kunnen voor de zesde maand voor de eerstvolgende verkiezingen en vraagt men de media daarover ook geen vragen te stellen.

Politiek bedrijven omvat vele zaken, loopbaanplanning is daar een deel van, maar nu lijkt dat de core business te worden. Discussies over de verkeerscongestie zijn belangrijk genoeg om er zich mee bezig te houden. Discussies over internationale handel, onderzoek en ontwikkeling, het onderhouden van het publieke patrimonium, geestelijke gezondheidszorg... , met al die andere bevoegdheden dus van het Vlaams Parlement geeft al heel wat te doen. Of men alles voortdurend moet hervormen, zou dan ook wel eens ter discussie mogen staan. Niet iedereen staat op dat punt voor politieke beeldenstormerij. Naast de neiging tot eindeloos en doelloos hervormen, lijkt men er zich geen rekenschap van te geven dat wetgeving te ver kan doorschieten als het op het invullen van details gaat en te zeer de modaliteiten van uitvoering gaat bepalen. Mag men betogen dat goede wetgeving ruimte laat voor interpretatie, dan kan men er wel opzien dat bij de uitvoering het ambtelijk apparaat niet de dienst aan de samenleving uit het oog verliest en alles op het eigen vlotte functioneren richt, vaak tot overlast van de burgers. Burgers zijn geen consumenten, maar medebetrokkenen. De discussie over ggo's wordt ook al zo eenzijdig voorgesteld terwijl de toepassing ook het milieu en de ecosystemen ten goede kan komen. Doch daar rust een banvloek op.

Maar dan tegelijk noodzakelijke infrastructuurwerken per fas et nefas tegenhouden, zoals Wouter van Bezien doet, vind ik als burger ongeoorloofd. Hij hoeft niet te luisteren naar uw dienaar, zoveel pretentie heb ik niet, maar ik wil het wel gezegd hebben, want de regering en de meerderheid krijgen anders het beeld opgekleefd dat ze eigenmachtig handelen, terwijl ze toch door een meerderheid van burgers verkozen zijn. Vergeten burgers? Neen, sommige politici spreken graag namens een onoplettende, doch zwijgzame meerderheid.

Bart Haers  







[i] http://www.steunpuntwerk.be/node/2929

Reacties

Populaire berichten